ویژگی‌های فضای مجازی: بی‌جسمی

ما چطور وارد فضای مجازی می‌شویم؟ وقتی در فضای مجازی هستیم، می‌توانیم حضور خودمان را از طریق جسم‌مان تعریف کنیم؟ فضای مجازی یک دنیای انتزاعی است. ما در خانه و در اتاق شخصی‌مان نشسته‌‌ایم، بی‌حرکت هستیم اما در فضای مجازی در نقش یک بازیکن فوتبال در زمین می‌دویم و هدف‌مان این است که بر تیم رقیب پیروز شویم. بعد از اتمام بازی و کسب جام قهرمانی هم حس نمی‌کنیم به خاطر دویدن در زمین فوتبال و آن همه تلاش برای گل زدن، خسته و بی‌رمق شده‌ایم و باید استراحت کنیم. در واقع تنها قسمتی از جسم‌مان که درگیر بازی بوده چشم و دست‌مان است و اگر هم احساس خستگی کنیم، این خستگی نه در ساق پا که در چشم و ذهن‌مان ایجاد شده. همه این‌ها به ویژگی بی‌جسمی در فضای مجازی برمی‌گردد.

مزایای بی‌جسمی

قابلیت دسترسی و سهولتی که فضای مجازی برای کاربران فراهم می‌کند، قابل توجه است. دسترسی به اطلاعات مورد نیاز در کمترین زمان ممکن از بسیاری جهات، زندگی‌مان را راحت‌تر کرده. اگر مشغول انجام یک پروژه تحقیقاتی باشیم، می‌توانیم راحت‌تر از گذشته به منابع دسترسی داشته باشیم. همچنین می‌توانیم در شبکه‌های اجتماعی هم از نظرات دیگران باخبر شویم. اگر بخشی از تحقیق‌مان نیازمند جمع‌آوری اطلاعات از دیگران باشد، می‌توانیم فرم درخواست اطلاعات را در فضای مجازی قرار دهیم و از دیگران بخواهیم در ثبت اطلاعات مورد نیازمان به ما کمک برسانند. در حالی که جمع‌آوری این اطلاعات بدون فضای مجازی سخت و طاقت فرسا خواهد بود. سرعت انتقال اخبار در فضای مجازی به قدری بالاست که ما می‌توانیم از جزئیات وقایع به طور دقیق مطلع شویم و با تماشای ویدئوهای زنده از ماجرا، شرح دقیقی از آن به دست آوریم. همه این فرایندها در حالی اتفاق می‌افتد که ما در خانه و اتاق خودمان هستیم، پشت رایانه و یا تبلت و گوشی هوشمندمان و بدون طی کردن هیچ مسافتی، به دوردست‌ها سفر می‌کنیم.

معایب بی‌جسمی

شاید برای اولین افرادی که از فضای مجازی استفاده کردند، ویژگی بی‌جسمی در فضای مجازی عجیب و هیجان‌انگیز بوده. حتی برای ما هم اولین تجربه‌ی استفاده از رایانه شخصی و گوشی تلفن همراه جذاب بود چون بدون اینکه از جای‌مان تکان بخوریم، می‌توانستیم به دورترین نقطه زمین و حتی به جایی خارج از جو زمین سفر کنیم. در این سفر مجازی هر چند می‌توانستیم تصاویری از جهان را ببینیم اما هیچکدام قابل لمس نبوده‌اند. نمی‌توانستیم موقع تماشای عکس جنگل‌های آمازون، بوی رطوبت جنگل و صدای پرندگان را بشنویم. نمی‌توانستیم اشعه‌های خورشید را که از لای برگ‌ها و شاخه‌های انبوه درختان روی پوست‌مان می‌افتد، حس کنیم. حتی اگر بعضی سایت‌ها تصاویر ۳۶۰ درجه از جنگل، همراه با پخش صدای پرندگان و خش‌خش برگ‌ها را برای کاربرانشان فراهم کنند، باز هم تجربه‌ی کاربر تجربه‌ای واقعی نیست. گاهی این ویژگی فضای مجازی باعث می‌شود افراد کم‌تحرک شوند و گمان کنند، سفر مجازی می‎‌تواند جایگزین سفر واقعی و رفتن به دل طبیعت و گشت‌وگذار در شهرها و کشورهای مختلف باشد. در صورتی که فضای مجازی تنها به سهولت در دسترسی اطلاعات کمک می‌کند و نمی‌تواند جای این قبیل فعالیت‌ها را بگیرد. فعالیت‌هایی که در فضای مجازی انجام می‌دهیم تنها بخشی از برنامه زندگی‌مان هستند و نمی‌توانند جایگزینی برای تفریح و سرگرمی، اوقات فراغت، سفر و یا دورهمی‌های خانوادگی باشند.

ارسال نظر

تین تاک